سه روز پیش کارنامه گرفتم. یعنی خودم که نگرفتم. من تا ساعت ۱ ظهر خواب بودم. بابائی رو فرستاده بودم بره کارنامه بگیره . وقتی مامانم زنگید و گفت کارنامتو گرفتیم برق از کلم پرید! گفتم یا علی الان می گه تو دیگه بچه ی من نیستی. ۸-۷ تا تجدید آوردی. از الان باید بشینی تو خونه ظرف بشوری . ولی وقتی معدلمو گفت برای بار دوم برق از کلم پرید . گفت ۱۹.۵۵ شدی. خیلی حال کردم. از یه طرف خوشحال شدم که اونجوری که فکر می کردم نشد. از یه طرف ناراحت بودم که چرا باید معدلم نسبت به سالای پیش انقدر پائین بیاد. معدل پارسالم ۱۹.۹۸بود. خیلی خورد  تو ذوقم. دلیلشم دوستائی بود که امسال داشتم. جریاناتی بود که واسم اتفاق افتاد. یه شب به خاطر یه موضوعی دپرس می شدم. شبی که فرداش سه تا درسو امتحان نیم ترم داشتیم. بعد نمی تونستم بخونم و با کلی دعوا و مرافعه با مامانم فرداش مدرسه نمی رفتم. بعد از اونم باید می دویدم دنبال معلما و التماس می کردم که واسم صفر رد نکنن! کم کم همه باورشون شده بود یه مشکلی دارم!

   سر ریاضی اون اولای سال انقدر حرص می خوردم از این که نمرم کامل نمی شد. اما آخرای سال دیگه واسم مهم نبود. 

   گاهی وقتا که حوصله ی مدرسه رو نداشتم ، زنگ اول خودمو به مریضی می زدم. زنگ دوم از تلقینائی که کرده بودم جدی جدی حالم بد میشد و می پیچوندم می رفتم پیش دوستام!

   امسال مسیر زنگیم خیلی عوض شد. خیلی زیاد. نگاه معلما اول سال بهم چه طوری بود و آخر سال چه طوری شد!

   اولای سال بهترین شاگرد کلاس بودم که سرش به کار خودش بود. آخرای سال شدم یه شاگردی که حوصله ی کلاسو نداشت. همش از کلاس می زد بیرون. می رفت تو حیاط می نشست و فکر می کرد یا تو کلاسای خالی دیگه می گرفت می خوابید!!!!

   یه بار که همین آخرای سال سر این که کلاس دین و زندگی رو پیچونده بودم با معلم دعوام شد! آخه سر دین و زندگی احکام درس می داد بهمون  از این کتابا که اداره می فرسته و بچه ها مسابقه می دن. از کلاس زدم بیرون. سر ساعتای احکام همیشه کارم همین بود. اما اندفعه ۲۰ دقیقه گذشت و من نرفتم سر کلاس. معلمه یکی رو فرستاد دنبالم. رفتم سر کلاس. گفت موسوی تو کجا بودی؟؟؟؟؟ (داد می زد) منم گفتم تو حیاط. گفت دیگه از این به بعد اجازه نمی دم  از کلاس بری بیرون. گفتم خانوم زیاد خودتو ناراحت نکن دیگه سال تموم شد . خلاصه معلمه حسابی حرص خورد

   از اینا بگذریم. بریم سراغ کارنامه م. وقتی دیدم کپ کردم. باورم نمی شد انقدر باحال نمره داده باشن. اصلا نمره هاش قابل پیش بینی نبود! ریاضی که فکر می کردم افتضاح دادم ۱۸.۷۵ شدم. فیزیک که دو روز تمام از روی کتاب بلند نشده بودمم باز ۱۸.۷۵ شدم! ادبیات که به نظرم خیلی گند داده بودم بیست شدم! شیمی که فکر می کردم یه صفحه رو جا انداختم نوزده شدم! مطالعات که یه سوال یه نمره ای رو اشتباه نوشته بودم بیست شدم. زیست که به نظرم گند شده بودم ۱۹ شدم. برنامه ریزی تحقیق خواسته بود و من پیچونده بودمش که اونم بیست شدم!!! آخه من نمی دونم برنامه ریزیم شد درس؟! ما رو می برد تو سایت فیلم آموزشی ببینیم ما اون پشت می نشستیم با گوشیامون بازی می کردیم. یا مثلا دین و زندگی یا زبان! زبان خیلی درس چرتیه. هیچ وقت یادم نمیاد واسه امتحان ترم زبان بیشتر از یه ساعت خونده باشم! ما همیشه با بچه ها سر دین و زندگی و زبان و گاهی وقتا ریاضی بلوتوث بازی می کردیم  یادش بخیر  مدرسه خیلی روزای خوب داره. وقتی یادم می افته چه قدر سر کلاسا مخصوصا شیمی بچه هارو می خندوندم دلم ضعف می ره  

   آهان راستی نمره ای که بیشتر از همه باعث تعجب من شد انضباطم بود! همیشه جزو آرزوهام بود که انضباطم بیست نشه  امسال تا حد توان برای رسیدن به این آرزو تلاش کردم  اما فکر نمی کردم این بشه انضباطم! بابا دمشون گرم خیلی سخاوت به خرج داده بودن! ۱۹.۵ شده بودم! انقدر بهم برخورد! خیلی زیاد داده بودن!با اون غیبتائی که من داشتم، گفتم کمه کم دو سه نمره ای کم می کنن ازم! اما دیدم نخیر! دلشون نیومده  حالا که فکرشو می کنم می بینم جمعا فکر می کنم یه سی جلسه ای غیبت داشتم. شنبه ها و سه شنبه ها  معمولا همیشه غایب بودم. این آخریا شنبه هام بهش اضافه شد. تنها روزی که اصلا غیبت نداشتم دوشنبه بود. چون ادبیات داشتیم  که اونم یه بار که مثلا حالم بد شده بود فرستادنم خونه

   امسالم می خوام برم انسانی. چهارشنبه ی هفته ی بعد قراره برم امتحان ورودی یه مدرسه ی نمونه دولتی رو شرکت کنم که فقط رشته ی انسانی داره.(مدرسه ی فرهنگ)

   دعا کنین قبول شم

سلام

   قبل از این که بخوام چیزی رو شروع کنم ازت تشکر می کنم که وقتتو صرف کردی و دونه به دونه این نکاتو توضیح دادی. این برای من خیلی با ارزشه.

   و اما بذار از اول جوابتو بدم. من گفتم حرفام تضاد داره و واقعا هم می دونم که داره اما فعلا کاری از دستم بر نمیاد. می دونی چی می گم؟‌ دلم نمی خواد دچار تضاد باشم اما می دونم که فعلا هستم و اینطوری باقی نخواهم موند. هر آدمی تو زندگیش حداقل تو یه دوره ای دچار تضاد میشه.  ضمنا دوست ندارم شعار بدم. اما نمی دونم شاید ناخودآگاه حرفام رنگ شعار گرفته.

    در مورد این که میگی تو نت هر مطلبی که نوشته میشه به همه مربوطه کاملا موافقم. خب شاید یکی از دلایلی که من این حرفامو این جا می زنم اینه که اگر کسی راهکاری داره جلوی پام بذاره.

   من در این مورد که میگی دخترا می تونن آزادی داشته باشن اگر یه سری چیز هارو رعایت کنن باهات مخالفم. ببین این جا همون قدر که وطن توئه ،‌وطن منم هست. من همون قدری تو حق و حقوقش باید سهیم باشم که تو به عنوان یه پسر هستی. پس چرا وقتی یه پسر تو خیابون بلند بلند بزنه زیر خنده اشکالی نداره اما واسه دخترا زشته؟!‌ نشونه ی بی بند و باریه؟!‌ به نظر من یه سری باورای غلط ایجاد شده و مدت ها به مردم تحمیل شده. من نمی خوام اون باور ها رو باور کنم.

   ضمنا حجاب یه چیزیه که به خود آدم مربوطه. اگر حفظش کنه (می گن)‌ حریم خودشو حفظ کرده اگرم بی حجابی کنه باز از حریم خودش حفاظت نکرده. این به دیگران ربطی نداره و نباید رفتار اونارو تحت تاثیر قرار بده. تمام مشکل ما اینه که باید یه کاری کنیم که پسرا بهمون توجه نکنن!‌ چرا پسرا یه کم جلوی خودشونو نمی گیرن؟!‌ چرا ما همیشه باید فکر همه چیزو بکنیم؟

   این که من تو خیابون با دوستام مسخره بازی در آوردم یه چیز جداست. با کسی که شوخی نکردم. خودمون بودیم. اینم باز فکر نمی کنم چیزی باشه که بتونه رفتار دیگران رو متاثر کنه.

    من می خوام بدونم چرا یه دختر همیشه باید رفتارشو کنترل کنه؟‌ چرا ؟ همیشه باید حساب اینو بکنه که چی کار کنه یه پسر نگاش نکنه. چی کار کنه که جلب توجه نکنه. چی کار کنه که پشت سرش حرف در نیارن!‌ من از این جوری زندگی کردن عذاب می کشم. اصلا این همه باید و نباید واسه ی چیه؟!‌ قوانینی که دهها ساله به ما تحمیل شده داره دیوونمون می کنه. من حاضر نیستم تابع چنین حرفائی باشم و تا حد خودم سعی می کنم باهاشون مبارزه کنم.

   حالا اگه حرفی داری خیلی خوشحال می شم بگی.

   تو بخش نظرت پست قبل اگه نگاه کنین یه شخصی به اسم "پسر آزاد" یه سری مطالب رو ذکر کرده که لازم دونستم چند تا نکته رو متذکر بشم.

  شما گفتی که حرفام دچار تناقض شده و خبر ندارم. اولا از کجا می دونی که من خودم خبر ندارم؟! بعدم در مورد انتقاد کردن شما آزادی  ومنم می پذیرم اما در مورد طرز رفتار من و این که به چه چیزائی می خندم فکر نمی کنم حق انتقاد داشته باشی. می دونی چیه؟ به نظر من آدم واسه فرار از خیلی چیزا مجبوره بخنده. این چیزی نیست که شما بخوای مورد انتقاد قرار بدی. و البته فکر می کنم تشخیص این که چه چیزی واسه ی خنده پوچه و چه چیزی پوچ نیست به عهده ی خودم باشه.

   حالا اگر در مورد اون چیزای دیگه ای که گفتی انتقادی داری من هم از مباحثه در مورد اعتقاداتم خوشم میاد هم اگر لازم باشه و انتقادت صحیح باشه اونو می پذیرم.

    یه داستانی می خوام براتون تعریف کنم. البته اگه حوصله داشته باشین چرت و پرتای منو بخونین. ولی فکر نمی کنم دونستنش خالی از لطف باشه.

    شنبه ی همین هفته بود که امتحان زیست داشتیم. امتحان ما ساعت ۱۰:۳۰ شروع میشد و امتحان دوستام ساعت ۹ تموم میشد. قبل از مدرسه رفته بودم دم مدرسه ی دوستام. از اون طرفم با هم رفتیم منو تا دم یه آژانسی که همیشه ازش ماشین می گیریم رسوندن. یه نفر دم در اونجا وایساده بود. یه مرد ۴۰-۵۰ ساله که به ریختش می خورد بدجوری مذهبی باشه! آقائی که شما باشی تا من دهنمو باز کردم که بگم ماشین می خوام یارو یه نگا به من کرد و رفت تو ۵-۶ نفر دیگه هم با خودش آورد! هر کدومشون به یه بهونه ای می خواستن با آدم حرف بزنن! منم جدا گیج شده بودم! خلاصه ماشینو به ما دادن و من سوار شدم و راه افتادیم. یه جا رسیدیم که یه ماشین پلیس که گویا خیلیم عجله داشت پشت یه پرایدیه وایساده بود و هی بوق می زد. اما پرایدیه نمی رفت کنار. آخرش یکی از اون پلیسا از ماشین پیاده شد و رفت با یارو پرایدیه دعوا کرد. پرایدیه زد اون طرف و ماشین پلیسم گازشو گرفت و رفت. دوباره یه کم که جلو تر رفت سر یه تقاطع یه وانتی پیچید جلوش! دیگه اندفعه اون پلیسه که راننده بود دو دستی زد تو سر خودش! خداوکیلی صحنه ش ته خنده بود! حالا من هی می خوام نخندم که این راننده هه هار نشه می بینم مرتیکه ول کن نیست! هی می گفت خانوم دیدی چی کار کرد؟ خانوم دیدی چه قدر خنده دار بود؟ هه هه هه! منم یه لبخند زدم تا دهنشو ببنده. گذشت تا رسیدیم دم مدرسه. پولو که بهش دادم دید پول خورد نداره. منم یه ذره وایسادم دیدم نخیر انگار جدی جدی قصد نداره پول منو خورد کنه! گفتم حالا اشکال نداره بعدا با هم حساب می کنیم. منظورم این بود که دفعه ی بعد که از آژانستون ماشین گرفتم حساب می کنیم. آخه از این اتفاقا زیاد می افتاد که راننده پول خورد نداشت و می گفت دفعه ی بعدی که ماشین گرفتین حساب می کنیم. اینو که من گفتم مرتیکه با یه لحن بد انگار که با یه دختر فراری خراب و همه کاره طرفه یه خنده ی تمسخر آمیز کرد و گفت: مگه ما بازم قراره همدیگه رو ببینیم؟!

   می خواستم بگم آخه مرتیکه ی فلان فلان شده تو که خودت از اون موقع تا حالا هی داری کرم می ریزی که! انقدر من آتیش گرفتم که حد نداره. تازه اینجاش خیلی غیر قابل قبوله که اودم واسه مامانم تعریف کردم، مامانم می گه حقته می خواست نخندی!!!!!

    یعنی من می خوام بدنم تو این مملکت یه لبخند انقدر بده؟! یا شاید کسی که موهاشو بیرون می ذاره حق نداره بخنده؟!

    آخه زورش این جای کاره که این مردا (البته بعضیاشون) به عالم و آدم دروغ می گن که بتونن با یه زن برن بیرون و کیف کنن، اونوقت بالای منبر که می رن همه جا می گن زنا مایه ی فساد جامعن! بعد همین آدما همه جا میشینن حرف از اسلام و خدا و پیغمبر می زنن! فقط هم به این اکتفا می کنن که پیغمبر با زنای بی سرپرست ازدواج می کرده! من به نوبه ی خودم هیچی نمی دونم جز این که اگه همین جوری بخواد پیش بره تا چند دهه ی اخیر کارمون به نابودی می کشه!
والسلام

نمی دونین چه حس خوبی دارم از این که دوباره برگشتم!!!!

راستش من یه مشکل روحی برام پیش اومده بود و با خودم در کنکاش بودم. واسه ی همینم وبمو حذف کردم

بعد از یه مدت که اومدم و دیدم هنوز به یادم هستین از خودم بدم اومد!!!

می خوام دوباره بشم همون ستاره!!!!

البته اگه منو ببخشید!!!

نمی دونم ولی وقتی دیدم اینجوری یادم اومد که مولانا هم یه بار اینکار رو کرده...